Choroba Rubartha (zakaźne zapalenie wątroby)
PRZYCZYNY I FORMY ZAKAŻENIA
Chorobę wywołuje adanowirus (CAV-1). Wirus atakuje całą rodzinę psowatych, tzn. psy, lisy, wilki, kojoty, itp. Zachorowania zwierząt odnotowuje się w każdym wieku, z tym jednak, że częściej chorują psy poniżej 5 roku życia i w dodatku bez wcześniejszego szczepienia przeciwko tej chorobie. Badania przeprowadzone w różnych krajach dowodzą, że około 60-70% klinicznie zdrowych psów posiada swoiste przeciwciała przeciwko CAV-1. Fakt ten świadczy dobitnie o częstych bezobjawowych zakażeniach tym typem wirusa wśród psów. Trzeba podkreślić, że bardzo dużą rolę w rozprzestrzenianiu się choroby odgrywają psy, które przebyły już zakażenie, a także bezobjawowi nosiciele masowo wydalający wirus z moczem i kałem do środowiska. Do zakażenia dochodzi na drodze pokarmowej. Wirus początkowo namnaża się na migdałkach a następnie z krwią podczas wiremii trafia do śródbłonka wątroby, śledziony, nerek i płuc. Adenowirus typ-1 w sprzyjających warunkach środowiskowych, tj. w temp. 4-20 stopni C, może przeżywać wiele tygodni poza organizmem. Natomiast w temp. 60 stopni C ginie w ciągu 3-5 minut. Cechuje się także wrażliwością na eter, alkohol, chloroform.
OBJAWY
Charakterystycznym objawem dla tego zakażenia są
krwawe wybroczyny na widocznych błonach śluzowych.
Dopełnieniem obrazu choroby są skurcze
toniczno-kloniczne pojedynczych a częściej całych
grup mięśni i towarzysząca im żółtaczka. Okres
inkubacji choroby to zazwyczaj 6-9 dni. Pojawia się
wysoka temperatura, sięgająca 40 stopni C, a u
niektórych osobników nawet wyższa. Chore psy mają
napięte mięśnie brzucha i nasilająca się bolesność.
Szczególnie silnie protestują podczas badania
palpacyjnego okolicy wyrostka mieczykowatego mostka.
Pojawia się także tachykardia, która utrzymywać się
może podczas całego przebiegu zakażenia. Apatia,
anoreksja, zapalenie spojówek z silną
nadwrażliwością na światło to także objawy, które
spotykane są często. Wkrótce do wyżej wymienionych
objawów dołączają także wymioty i i krwiste
biegunki, niekiedy krwiomocz.
LECZENIE
Podejmując leczenie - o ile to możliwe - powinno się wykonać transfuzje krwi. Leczenie przyczynowe sprowadza się do podania swoistej gamma globuliny w dawkach terapeutycznych. Leczenie objawowe i wspomagające to terapia za pomocą wlewów dożylnych niskoprocentowych roztworów glukozy, dextrozy. Nie wolno zapominać o środkach przeciwwymiotnych, przeciwkrwotocznych, o lekach usprawniających pracę wątroby, a także osłonie antybiotykowej. W przypadku ostrego przebiegu choroby, gdy badania biochemiczne krwi wykazują niepokojący wzrost aminotransferaz, konieczne może być podanie kortykosterydów. W okresie rekonwalescencji może wystąpić u psa zmętnienie rogówki oka i tzw. objaw "niebieskiego oka". Z działań profilaktycznych zapobiegających wystąpieniu choroby największą rolę odgrywają szczepienia ochronne. Przy użyciu szczepionki żywej należy brać pod uwagę wiek szczepionych zwierząt. Natomiast przy użyciu szczepionek zabitych koniecznie trzeba pamiętać o dwukrotnym podaniu biopreparatu w odstępie 2-3 tygodni. Szczepienie tzw. interwencyjne, tzn. na terenie objętym zagrożeniem, najlepiej wykonywać szczepionką żywą.
Specjalistyczna Lecznica dla Zwierząt
Artur Dobrzyński, Specjalista Chorób Psów i Kotów
04-052 Warszawa ul. Grenadierów 13
tel. (022) 673-70-25,
e-mail: wet@psy.pl
Materiały wykorzystano ze stron
www.psy.pl należących do miesięcznika "Mój Pies"
